Του Βουχιούνη Νικόλαου , Διεθνολόγου
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011
Αποδίδοντας σε μία κοινωνική ομάδα τα προβλήματα μίας άλλης κοινωνικής ομάδας , με απώτερο στόχο να μην κατανοήσουν αμφότερες ότι εσύ είσαι ο υπαίτιος για την ολική κατάρρευση και υποδούλωση της κοινωνίας .
Με διαρροές , κατασκευασμένες ειδήσεις και , πάνω απ'όλα , την κατάλληλη συνεχή προπαγάνδα από τα μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ (που συνδιάζουν δύο ή περισσότερα επιμέρους μέσα - τηλεόραση , εφημερίδα , ραδιόφωνο) ο δυστυχισμένος πολίτης έχει τουλάχιστον αφ'ενός κάποιον συμπολίτη του να κατηγορήσει για το σκοτεινό παρόν και το αχνό μέλλον του και αφ'ετέρου κάποιον ηγέτη ή αντιπρόσωπο του έθνους να ευχαριστήσει για την προσπάθεια (ανεξαρτήτως αποτελέσματος) σωτηρίας του .
Ο ιδιωτικός τομέας στρέφεται εναντίον του δημοσίου για τις ομολογουμένως ευνοϊκές εργασιακές συνθήκες , λες και η απόλυση ή η οικονομική αφαίμαξη μερικών εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων θα μεταφρασθεί σε αυξημένες απολαβές , καλύτερο εργασιακό περιβάλλον και μειωμένες φορολογικές εισφορές για τους ίδιους .
Αντίστοιχα , ο δημόσιος τομέας στρέφεται εναντίον των ελεύθερων επαγγελματιών για την (επίσης ομολογουμένως) εκτεταμένη φοροδιαφυγή / εισφοροδιαφυγή .
Περνώντας από το γενικό στο ειδικό , ανά διαστήματα στοχοποιούνται υπο-ομάδες εργαζομένων που προσφεύγουν σε απεργίες και κινητοποιήσεις . Οι γιατροί , οι νοσοκόμοι και οι φαρμακοποιοί προβάλλεται ότι καπηλεύονται το αγαθό της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης , οι οδηγοί στις δημόσιες συγκοινωνίες και οι ιδιοκτήτες-χειριστές ταξί ότι ταλαιπωρούν όσους δεν διαθέτουν προσωπικό μέσο μεταφοράς και προκαλούν κυκλοφοριακό κομφούζιο , οι μαθητές-φοιτητές ότι αδιαφορούν για την εκπαίδευση και καταστρέφουν τα σχολικά και πανεπιστημιακά κτίρια , οι χαμηλόμισθοι δημοσιογράφοι ότι συσκοτίζουν την κοινή γνώμη , οι τραπεζοϋπάλληλοι και οι ναυτεργάτες ότι επιδεινώνουν το μικρεμπόριο και ούτω καθ'εξής . Οι μόνοι που δεν εμπίπτουν στο παραπάνω κανόνα (ή , ορθότερα , εμπίπτουν εν μέρει) είναι οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι , οι οποίοι είναι 'ένοχοι' που υπάρχουν .
Συμπερασματικά , οι κάθε είδους κοινωνικοί αγώνες που διαταράσσουν την καθημερινότητα (όπου καθημερινότητα=οικονομική / κρατική δραστηριότητα) με αποκλεισμούς δρόμων , πορείες και καταλήψεις κτιρίων παρουσιάζονται ως εθνική προδοσία , με δράστες ατομιστές-ωφελιμιστές-απολίτιστους-αναρχικούς-ανεύθυνους πολίτες .
Προφανώς όλες εκείνες οι προσωπικότητες της ενημέρωσης , της διανόησης , της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και της πολιτικής που εμφανίζονται αηδιασμένοι με την οργανωμένη ή αυθόρμητη αντίδραση και τη μη συμμόρφωση με τις επιταγές της πεφωτισμένης συμμαχίας ηγετικών ελίτ θεωρούν πως η διεκδίκηση έχει καλύτερα αποτελέσματα και απήχηση σε όσους ασκούν την εξουσία και ορίζουν τις τύχες της πλειοψηφίας όταν πραγματοποιείται με τρόπο 'φιλικό και πολιτισμένο' . Με λουλούδια και συμφωνικές ορχήστρες , με διανομή ενημερωτικών φυλλαδίων (σε ανακυκλώσιμο χαρτί) , με πολιτιστικές ημερίδες , με εκθέσεις έργων τέχνης και με κέρασμα εδεσμάτων .
Στην πραγματικότητα , για να εκτιμήσει κάποιος τον πολιτισμό πρέπει πρώτα ο ίδιος να έχει παιδεία και πολιτισμό . Ένας βασικός τρόπος διαπίστωσης του επιπέδου ενός ατόμου είναι η παρατήρηση του τρόπου συμπεριφοράς απέναντι στους συνανθρώπους του , ιδιαιτέρως δε του τρόπου διαχείρισης της όποιας εξουσίας διαθέτει . Το κίνητρο λοιπόν πίσω από τις συστάσεις και τις αυστηρές κριτικές προς τους αγανακτισμένους και διαμαρτυρόμενους πολίτες είναι η επιθυμία να μην αποκτήσουν τα αιτήματα και οι δράσεις δημοσιότητα και μαζικότητα . Αντιθέτως , ευχής έργον είναι να λάβουν χώρα όσο πιο ήπια γίνεται , προκειμένου να μην διασαλευθεί όχι η δημόσια αλλά η καθεστηκυία τάξη .
Είναι στατιστικά απίθανο και λογικά αμφίβολο ένα άτομο που έχει μεγαλώσει μέσα στην ευμάρεια και την πολυτέλεια , που τόσο ο επαγγελματικός όσο και ο φιλικός του περίγυρος απαρτίζεται από εξίσου προνομιούχους ανθρώπους , να είναι σε θέση να διαισθανθεί τις αγωνίες και τα συναισθήματα του λιγότερο ή περισσότερο περιθωριοποιημένου . Μπορεί να ενημερωθεί αλλά δεν δύναται να κατανοήσει τα βιώματα . Πρόκειται για δύο διαφορετικούς κόσμους . Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και προϋποθέτουν ψυχικό μεγαλείο και προθυμία να υπερβεί ο ευνοημένος τον τρόπο σκέψης και τις κοινωνικές συμβατικότητες που του επιβάλλει ωσάν αόρατες αλυσίδες η ολιγαρχία που συναναστρέφεται .
Δυστυχώς όμως η στρατηγική της ολιγαρχίας , η οποία έχει μάθει να μεταφράζει τα πάντα σε αριθμούς και να αξιολογεί την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια ως εμπόρευμα ή εργαλείο , ενίοτε διχάζει τον απλό , καθημερινό κόσμο που εντέλει 'βράζει στο ίδιο καζάνι' αλλά δυσκολεύεται να διακρίνει το δυνάστη του και στρέφεται κατά του διπλανού του , μιας και είθισται η οργή να είναι τυφλή και η απόγνωση να γυρεύει διέξοδο . Η εικόνα συμπληρώνεται από το εμπόριο ελπίδας , το χείριστο είδος συναισθηματικού εκβιασμού .
Η διχόνοια και ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης υποβοηθείται από μια εκστρατεία αποχαύνωσης , μέθοδος η οποία δεν είναι σημερινή πρωτοτυπία . Η παροχή 'άρτου και θεαμάτων' εξασφαλίζει μία εύπεπτη ψυχαγωγία και μετατρέπει τα άτομα σε όχλο . Είναι χρησιμότερο και ευκολότερο να ελέγξεις μία ομογενοποιημένη μάζα παρά πνευματικώς ανεξάρτητα άτομα που στέκονται κριτικά απέναντι στην όποια εξουσία και απαιτούν η τελευταία να λογοδοτεί για τα λάθη και τις παραλείψεις της . Κάποτε αυτή η τακτική ήταν γνώρισμα των δικτατοριών . Πλέον είναι και τακτική των υποτυπωδών ή κατ'επίφαση δημοκρατιών που στην ουσία τους είναι αριστοκρατίες-ολιγαρχίες .
Ποιοι συναπαρτίζουν την ολιγαρχία ? Ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί ? Ποιοι οι υποκριτές και οι στυγνοί εγκληματίες ? Ποιοι οι ένοχοι και οι απάνθρωποι ?
Αρχικά οι ΔΙΚΑΣΤΕΣ . Από τιμητές του νόμου και , κυρίως , του δικαίου μετατράπηκαν σε συναυτουργούς και συναλλασομένους με την πολιτική και επιχειρηματική ελίτ . Απονομή δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων , με την αυστηρότητα να εξαντλείται στους μικρο-παραβάτες και την ατιμωρησία μόνιμη επωδό για όσους καταπατούν δημόσιες εκτάσεις , καταχρόνται εξουσίας , παραβιάζουν το Σύνταγμα , εφαρμόζουν συνθήκες σύγχρονης δουλείας ή είναι κοινοί απατεώνες και συκοφάντες .
Μετέπειτα η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ . Με μακρύ ιστορικό φασιστικών παραδόσεων , έχει πλέον μετατραπεί σε ιδιωτικό στρατό , με εξειδίκευση στην παροχή προστασίας στη μειοψηφία και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της πλειοψηφίας . Αντί της καταπολέμησης της εγκληματικότητας , έχει αναλάβει καθήκοντα υπηρετικού προσωπικού του οικονομικοπολιτικού κατεστημένου και , αυτοδικαίως , εισπράτει την περιφρόνηση της κοινωνίας (η οποία εναπόκειται στις δικές της δυνάμεις για την περιφρούρηση από το κοινό έγκλημα) .
Ακολούθως οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ . Ο μόνος κλάδος που έχει μετατρέψει ένα λειτούργημα σε κακούργημα , έχοντας μάλιστα ψηφίσει νόμο παροχής ασυλίας και θεσπίσει χρονικό όριο παραγραφής για ποινικά κολάσιμες πράξεις . Δίχως σεβασμό προς τους (θεωρητικά τουλάχιστον) εντολοδότες τους ή συναίσθηση του ρόλου τους , αποτελούν εστία διαφθοράς και υπονόμευσης των θεσμών . Καιροσκόποι και διαπλεκόμενοι , έχουν αναγάγει την ανικανότητα και το ψέμα σε τέχνη . Η απόσταση μεταξύ (προεκλογικών και όχι μόνο) λόγων και (μετεκλογικών) έργων είναι πασιφανής και αποκαλυπτική της έλλειψης στοιχειώδους ήθους .
Τέταρτον , οι ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ-ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ . Άνθρωποι που κληρονόμησαν αυτοκρατορίες και μοιράζονται την καθημερινότητά τους μεταξύ Ελλάδας και εξωτερικού . Κοσμοπολίτες , με το χρήμα να είναι ο Θεός τους . Έχουν πάντα ένα καλό λόγο για την 'μητέρα-πατρίδα' και σχεδόν πάντα μία δικαιολογία για να μην βοηθήσουν εμπράκτως . Πρωτοστατούντες στις υπεράκτιες εταιρείες / φορολογικούς παραδείσους , στην ανάληψη επενδυτικών προγραμμάτων με ευρωπαϊκά κονδύλια και στην αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας έναντι 'πινακίου φακής' . Πολλαπλά κερδισμένοι από τη λαθρομετανάστευση (την οποία στήριξαν μέσω της πολιτικής διάτρητων συνόρων διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων από το 1990 έως σήμερα) , μιας και η 'μαύρη εργασία' στο κομμάτι των επιχειρήσεών τους που είναι 'εντάσεως εργασίας' είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση . Συχνά κατέχουν μετοχικό κεφάλαιο σε ομίλους ΜΜΕ , προβάλλοντας κατά καιρούς την πολιτιστική / ανθρωπιστική τους συνεισφορά (?) και τρέφοντας τον υπερδιογκωμένο εγωισμό τους .
Τέλος οι ΜΙΝΤΙΑΡΧΕΣ . Συνεργαζόμενοι με έναν πυρήνα ακριβοπληρωμένων στελεχών που ευτελίζουν κάθε έννοια δημοσιογραφικής έρευνας και δεοντολογίας καθώς αναπαράγουν την εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα , χρησιμοποιούν την χαλκευμένη ενημέρωση για να προωθήσουν τα ευρύτερα επιχειρηματικά τους συμφέροντα και τις λοιπές δραστηριότητές τους . Ταυτοχρόνως αντιμετωπίζουν εργαλειακά την πλειοψηφία των εργαζομένων στους ομίλους τους , θεωρώντας τους αναλώσιμους . Δεν αποκαλούνται τυχαία 'η Τέταρτη Εξουσία' , αν και η υπερβολική αντίφαση με το κοινό αίσθημα αλλά και η διάδοση των ηλεκτρονικών ΜΜΕ (και δη της δημοσιογραφίας των πολιτών) έχουν υποσκάψει τα θεμέλιά τους .
Η αλήθεια είναι πικρή αλλά ποτέ δεν είναι αργά . Ο κοινωνικός αυτοματισμός , δηλαδή η χειραγώγηση των κοινωνικών ομάδων με στόχο τον αλληλοσπαραγμό τους , δεν είναι απαραίτητο να επιτύχει . Δύο λύσεις ξεπροβάλλουν . Η εξέγερση ή η μη σύμπραξη . Η μεν πρώτη είναι βίαιη και έχει υλικό και ανθρώπινο κόστος , η δε δεύτερη είναι ειρηνική και έχει μονάχα υλικό κόστος (στα πρότυπα της ειρηνικής αντίστασης του Ινδού εθνάρχη Μαχάτμα Γκάντι) . Καμία τους όμως δεν είναι εύκολη . Αν η φιλοσοφία μας είναι να χαιρόμαστε με τον πόνο του γείτονά μας ή να είμαστε αδιάφοροι , τότε θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στον φόβο και , αργά ή γρήγορα , την εξαθλίωση . Υπηρέτες μοχθηρών αφεντάδων . Ας δούμε το 'δάσος' αντί για το 'δέντρο' , τα αληθινά τέρατα που πνίγουν τα όνειρά μας . Και ας διεκδικήσουμε , συμμετέχοντας ενεργά , αντί να είμαστε παθητικοί θεατές . Όλα φαντάζουν αδύνατα και εμείς μικροί μέχρις ότου ενωθούμε .
Ολοκληρώνοντας , σας παραθέτω το παρακάτω ποίημα που αποδίδεται από κάποιους στο Γερμανό θεολόγο Martin Niemoller και από άλλους στο Γερμανό ποιητή Bertolt Brecht . Ανεξαρτήτως συντάκτη , οι στίχοι είναι διαχρονικοί :
'Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους .
Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα .
Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές .
Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα .
Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών .
Δεν ανήκα σε αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ .
Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι .
Ούτε κι αυτό σκέφθηκα ότι με αφορούσε .
Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων .
Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου .
Ο επόμενος στην σειρά ήμουν εγώ .
Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει ,
για να αντισταθεί μαζί μου...'
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου